Uncategorized

Ik herken u!

Aan de dame die me aansprak vanmiddag in de Veritas.  Facebook maakt je wereld kleiner en ook jij had gehoord van de koekjesactie tvv Team Jurgen.
Je vroeg hoe het met mijn man was en op het moment dat ik vertel dat ik dag ervoor hoorde dat Jurgens tumor weer gegroeid was werden we beiden stil.
We kennen elkaar niet en toch…..

Toch voelde het alsof we even verbonden waren.
Even beide stil… beide geen woorden.
Je blik was echter meer dan voldoende lieve mevrouw. Je gaf een blik die zooo meelevend was dat we er (naar mijn gevoel) beide de kluts van kwijt raakten.

Je verliet de winkel niet zonder ons veel sterkte te wensen en ooh wat voelde die woorden warm.
De uren erna liep ik beetje rond als kip zonder kop. Het leek dat het nu pas door me doordrong dat een tumor die groeit nooit goed nieuws kan zijn.
En dat is het ook niet….

En nu?? Voorlopig geen idee, dokters willen eerst aanstaande dinsdag op teamvergadering casus knapperd voorleggen.
Welke behandeling er nu zal komen? Helaas momenteel weet ik even veel als u lieve lezer…

We spitsen ons dan maar toe op dingen die we wel in de hand hebben.
We vonden een gelijkvloers en hopen half mei te verhuizen maar beide ontbreekt precies de fut aan het inpakken te beginnen.
Gelukkig kregen we al veel hulp aangeboden dus hopelijk komt dat goed.
WE gaan kleiner wonen maar krijgen in ruil wel een leuke tuin en de trappen vormen geen hinder meer voor Jurgen.

Verder proberen we vooral te genieten van elkaar, van Marthe, van onze omgeving..
Ook geld inzamelen voor levensloop blijft een doel!!

Lieve mevrouw, lieve klant
Bedankt voor je vraag! Bedankt voor je meeleven met ons. Je kent ons niet echt maar toch ik voelde me verbonden….
Bedankt!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *