Uncategorized

Glazen bol gezocht

22.53 geeft de wekker aan en eigenlijk roept mijn hele lichaam al 2 uur ga naar bed…
En toch zit ik nog steeds in de living in de zetel.
Ooh heerlijk mijn plekje in de zetel, met hulp van laptop kruip ik in men eigen wereldje en kan ik me afsluiten voor iedereen (sorry knapperd).
Maar vaak is datzelfde plekje beladen met zorgen,veel vragen en onzekerheid.

Uiteraard hoop ik dat er wonderen gebeuren en dat Jurgen geneest maar ik zou ook graag gerust gesteld worden dat het ook zonder hem aan onze zijde goed komt met ons.
Begrijp me niet verkeerd ik wil niet liever dan oud worden samen met mijn knapperd maar als je realistisch bent dan weet je dat de kans groot is dat ik en Marthe langer zullen leven.

Begin aub niet met te zeggen dat ik zo niet mag denken want dat doe ik wel! Als je me kent dan weet je dat ik iemand ben die graag vooruit kijkt, die graag alles goed geregeld heeft en liefst een plan A, B en C heeft.
Okop vlak van huishouden en dergelijke ben ik een ramp maar ik wil zo graag de touwtjes in handen hebben en weten dat de toekomst goed zal zijn…
Ik wil zooo graag dat Marthe relax mag opgroeien, een gelukkige jeugd heeft en nooit of te nooit zwarte sneeuw zal meemaken.

Ik ken zwarte sneeuw en oooh ik haat het!!
Toen we besloten voor kinderen te gaan hadden Jurgen en ik afgesproken dat we alles zouden doen om Marthe (toen nog de guppie) een relaxt leven te geven zonder zware trauma’s of zorgen…
En voorlopig lukt dat goed.
Marthe is een vrolijke kleuter die graag ziet en graag gezien wordt en daar zijn we enorm dankbaar voor!

En toch …
Ik vind het vreselijk dat ik niet zeker weet dat dat over enkele jaren nog steeds zo is…
Ik ben nu al bezig met dingen op te lossen of proberen te voorkomen als we op 1 dag er alleen voor staan.
Ik ga werken (En ik doe deze job graag, begrijp me niet verkeerd) zodat ik iets achter de hand heb, ik maak me nu reeds zorgen over hoe ik alles ga financieren met maar 1 loon.
En geef toe onze maatschappij helpt niet om mij gerust te stellen… neen helaas.

Sociale woning neen daar hebben we nu geen recht op want Jurgens loon is te hoog, maar later als ik er dan wel recht op heb moet ik wss eerst jaren op de wachtlijst wachten en hopen dat ik ondertussen mijn huur kan blijven betalen.
Koop iets zeggen vele want dan gooi je geen geld weg . Goeie tip ware het niet dat het voor de gemiddelde mens van onze leeftijd nu al onmogelijk is om iets betaalbaar te vinden..  En wat nog meer als je de stempel kanker kreeg kan je schuldsaldoverzekering enzovoort gewoon vergeten. Ohja en degene die zeggen maar kind ge krijgt een weduwepensioen die mogen ook eens hun bronnen nagaan want helaas vind de maatschappij dat je enkel daar recht op hebt als je al heel wat ouder bent.  En bovendien wordt je daar nog eens serieus op belast ook blijkbaar..

Kijk en die dingen vind ik dikke kak ! Je wordt niet enkel ziek of je ziet niet enkel iemand die je graag ziet ziek worden. Nee je wordt ook nog langs alle kanten gestraft.
Volgens sommige is het mijn fout want hey je kan ook weg gaan uit die dure regio waar we wonen. Akkoord maar heel mijn netwerk woont hier!! Het is nu toch niet de moment ergens opnieuw te beginnen??
En moet ik nu MArthe haar vriendjes , school , enz. gaan afnemen?

Ik wil niet de discussie openen over hoe vreselijk onze maatschappij is , dat ministers enkel geld in eigen zakken steken of wat dan ook. Ik ben overtuigd dat de meeste voor hun land beste voor hebben maar geef toe er zijn toch heel wat rare kronkels in ons systeem.

Als je me persoonlijk kent weet je dat ik mijn best doe om voor iedereen te zorgen. Ik zet(te) me in voor verschillende goede doelen, facebook is vaak een manier om hulp te vragen voor anderen, ik zou men laatste kledij weggeven om anderen te kleden, …
En steeds meer voelt het alsof ik mijn eigen gezin niet alles kan geven wat ze nodig hebben.
Waar gaan we wonen als Jurgen geen trappen meer ziet zitten? Hoe kan ik mijn job blijven doen als Jurgen niet meer in het weekend op Marthe kan passen, enz, enz.
Ik wil zo graag zekerheid, alles geregeld hebben maar het voelt steeds meer als 1 stap vooruit, 2 stappen achteruit.

Waar is toch die glazen bol die me geruststelt dat alles goed komt?

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *