Samen vechten!,  Uncategorized

meinen knapperd…

18 november een dag die de voorbije jaren zeer hard gevierd werd.
Morgen zouden we vieren dat we reeds 9jaar samen zijn.

Onze eerste foto samen… ik koester hem…

Een vriend zei deze week nog dat Jurgen en ik echt een match made in heaven waren.
Dat het gek was hoe de stille knapperd en de steeds hyper enthousiaste sarah elkaar gevonden hadden en dat het plaatje gewoon klopte vanaf dag 1.
Ok toegegeven het was een grappig zicht dat lengte verschil van 35 cm maar voor de rest klopte het.

Helaas…
Morgen valt er niets te vieren….

Meinen knapperd moest ik 3 weken geleden voor goed afgeven, sindsdien voel ik me leeg.
Ik voel me niet meer compleet, het voelt alsof ik telkens naakt loop in een grote massa.
De immers vrolijke Sarah heeft geen reden meer om te lachen, misschien ben ik wel mijn muze kwijt…
Wanneer mensen me vragen hoe het gaat dan antwoord ik steeds dat ik de dagen onderga en dat antwoord komt misschien nog het dichtste bij hoe ik me voel.

Ok ik sta elke dag 2x aan de schoolpoort, je vond me zelfs al terug in de dierentuin de voorbije weken en ook een flauw grapje maakte ik reeds enkele keren. Maar het voelt niet meer 100 procent echt, 100 procent compleet ,..
Ik onderga de dagen en doe mijn best want er loopt hier nog een lieve kleine Marthe rond. Voor haar doe en moet ik mijn best doen want ook zij heeft recht op een agenda.
Ik vecht zelfs met het huishouden omdat ik weet dat Jurgen zich vast zorgen maakte dat het hier binnen de paar dagen een grote varkensstal zou zijn.
Op tv zeggen ze net elke dag zonder een warme thuis is een dag teveel en die persoon heeft gelijk! En daarom moet ik wel mijn best doen voor Marthe want ook zij verdiend een warme thuis.

Wanneer ik beviel werd ik overmand door dat giga verantwoordelijkheids gevoel want wij moesten dat kleine babietje gaan groot brengen. En nu Jurgen wegviel lijkt het alsof dat gevoel maal 3 ging…

Gelukkig helpen mensen met huishouden, de was en strijk mogen ze nog 50jaar uit handen nemen en lieve stefanie en hanna spelen zelfs mijn secretaresse en extern geheugen.
We mogen als we willen elke dag ergens anders gaan eten, de diepvries is lekker gevuld en koken deed ik al een maand niet meer (dat eitje bakken voor marthe niet meegeteld).
We kregen fotoshoot en andere dingen kado en we worden verwend. Ik ben echt heel dankbaar echt!!!

En toch….
Waar kan ik alles inruilen om Jurgen terug te krijgen??
Kijk nu toch, wij waren echt nog niet klaar met elkaar graag zien…

2 Reacties

  • An

    Oh Sarah, mijn hart breekt een klein beetje mee, waar dat van jou helemaal gebroken is. Ik wou keihard dat dat inruilen zou werken, maar helaas… Dikke kus x

  • Liesbet

    Ooh meid toch, uit onmacht biedt iedereen zijn beste kwaliteiten aan: het lekkerste eten, de beste secretaresse, de meest frisse was,… Om je te steunen, het praktische gemis minder groot te maken,…
    Maar we weten allemaal dat we het echte verdriet, het echte gemis, niet kunnen wegvegen. Dus niemand verwacht dat jij nu je vrolijke zelve bent, niemand verwacht dat jij nu alles op een rijtje hebt. Onderga, huil, maar laat je zeker ook verwennen, zo af en toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *