Samen vechten!

Ik zie jou….

Hey Stranger,

Je viel alleen en draagt nu veel verdriet in je eentje.
Of je nu zelf de knoop doorhakte of de keuze voor jou werd gemaakt.
Je moet het nu alleen…

Vergeef me je hebt vast een team rond jou of dat hoop ik echt!
Toch ben ik oprecht  nieuwsgierig naar
die momenten dat je juist alleen in de zetel zit.
Juist die keren dat ieders agenda gevuld is en die van jou leeg blijft.
Dat je vele avonden moet vullen in je eentje…

Hoe ga je om met die eenzaamheid? Hoe lang moet je het al in je eentje doen?
Hoe groot is je team nog rond je in al die tijd? Hoe ga je om met het gebrek van affectie en lichamelijk contact?
Hoe ben je steeds de sterke voor je kind(eren), hoe draag je de verantwoordelijkheid in je eentje nu deze verdubbeld werd

Hoe voel je je? Ben je onzekerder nu je niet meer dagelijks hoort of voelt
dat je iemands wereld bent, dat jij voor iemand de knapste/liefste bent.

Ik zou je willen knuffelen, je omarmen en de zetel komen vullen.
Naar je luisteren en vertellen dat ik jou begrijp,
dat ik je zie. Dat ik weet hoe kak eenzaamheid kan zijn,
dat ik weet dat het geen troost is dat je vele lotgenoten hebt.

Vertel me stranger hoe gaat het echt met jou?
Ik zie jou!!

Foto van mnm site

 

Reageren mag! Graag zelfs!