gemis

Hoofdstuk Corona

Wanneer jij je leven zou neerschrijven in een boek zou het bij sommige hoofdstukken moeilijk te geloven zijn dat ze echt waar zijn.
Dat zei een hele goede vriend al heel lang geleden tegen me. Hij bedoelde het niet slecht hoor, sommige wacko “hoofdstukken”had hij zelf mee gemaakt van aan de zijlijn. Hij wist dus dat het waargebeurd was. Menige soapschrijvers zijn vast jaloers dat zij het niet zo gek kunnen bedenken.

Het helpt me om mijn leven als boek te zien, al wil ik het ene hoofdstuk sneller laten passeren dan het anderen.
Sommige hoofdstukken zou ik graag nog 10 keer overdoen terwijl anderen zou ik het liefst uitwissen en herschrijven.
Helaas ….

Rouwen in tijden van Corona zou de titel van mijn huidig hoofdstuk kunnen zijn.
En momenteel vind ik er helemaal niets aan…
Nee meestal voel ik me gewoon gestraft, terecht gekomen in een slechte film.
En dat is heel gek want 100 procent zeker dat als dit gebeurt was terwijl mijn man nog leefde, dan hadden wij samen enorm genoten van quality time met ons gezin.
Jurgen had vast elke dag een wandeltocht uitgestippeld langs straten en wegendie we nog niet eerder ontdekt hadden in onze buurt.
Hij had er vast een uitdaging aan gekoppeld, bijvoorbeeld tegen eind corona wil ik elke straat van onze gemeente kennen of iets dergelijks.
Jurgen zou zonder zeuren uren gaan aanschuiven in de lange rijen aan de winkel, had met dit prachtige weer dagelijks willen barbequeën of toffe spelletjes verzonnen die we konden spelen met familie en vrienden via sociale media. Het had waarschijnlijk meer als vakantie gevoeld.

Let wel in deze versie ga ik uit van een gezonde(re) Jurgen want langs andere kant ben ik zoooo dankbaar dat hij niet nu op palliatieve afdeling ligt of moet sterven.
Ik heb zo te doen met allen die nu een dierbare verliezen. Als je veel “geluk”hebt kan je nog face to face afscheid nemen maar de meeste wordt zelfst dat niet gegund deze tijden. Of beslis maar eens welke 15 personen mee afscheid mag nemen tijdens de begravenis. In Jurgens geval had ik zelf niet heel zijn gezin erbij kunnen vragen.
Als je nu een dierbare verliest kan je je zelfs niet laten troosten op de manier die jouw het meeste deugd doet. Geen knuffel, schouderklop, … ,geen mensen die naast je komen zitten, veel minder rouwkost, enzoverder.
Neen het lijkt me vreselijk.

Het gemis valt mij en Marthe ook extra zwaar moet ik eerlijk toegeven. Zeker de eerste week had ze het erg lastig. Door het steeds thuis zitten valt het gewoon extra op dat ons gezin niet compleet meer is. Ze moet het enkel met mij doen terwijl vroeger we met 2 waren die haar om de beurt konden entertainen. Als ik nu geen zin heb (of helaas het huishouden moet ook gedaan worden) ja dan moet ze zich zelf weten bezig te houden.
Maar ook voor mij…
Net als dochterlief ben ik ook een sociaal beestje dat veel nood heeft aan affectie en zeer graag knuffelt 🙂
Ooh wat verlang ik naar knuffelen, op de bank in een bolletje dicht tegen je partner kruipen met zijn armen beschermend rond je heen… Heerlijk zoenen of elkaar stiekem een veelzeggende blik geven die enkel jullie 2 verstaan.

Maar helaas…
Ook al valt de lockdown weg, ook dan is er geen knapperd om tegen aan te kruipen. Eigenlijk ben ik al maanden in lockdown op sommige vlakken en dat valt me zwaar. Ik heb het nog gezegd .. het leven gaat bij iedereen verder (trouwers, kinderen worden geboren, mensen maken toekomstplannen, dromen …) en voor mij viel het stil . Jurgen en ik hadden zo veel plannen en dromen, wij wilden zo graag leven…
Wij konden de wereld en de bizarre hoofdstukken aan. Zolang we ze maar samen konden doorstaan.

En ik besef dat ik dan nog geluk mag hebben met mijn netwerk. Dat valt deze lockdown weer extra op.
Mensen stuurde ons kaartjes, bloemen en kadoos voor onze verjaardag . Uiteraard moest onze eerste verjaardag zonder Jurgen maar ook de zijne vallen tijdens deze lockdown. Komen stiekem aan het raam waaien of brengen een lekkere maaltijd.
Marthe gaat elke dag hoopvol de deur openen als de bel gaat haha. Ze geniet zo van alle verwennerij.
Ze doen boodschappen voor ons, brengen frietjes mee van het frituur of blijven even bij Marthe zodat ik nog eens even buiten kan,….
Geloof me ik had nooit kunnen voorspellen dat gaan aanschuiven aan de winkel ooit zou voelen als een feestje haha.

Voor alle duidelijkheid ik besef heel goed dat deze lockdown voor niemand simpel is!! Ik heb met heel veel mensen te doen maar ja dit is nu eenmaal hoe het voelt voor mij.
Ik mis mijn man. ik haat het om elke avond alleen te zijn. Niet meer verrast te worden met spontane knuffels of heerlijk te zoenen dat heel je lijf gaat trillen van opwinding.
En helaas wanneer de lockdown wordt opgeheven zal er niet veel veranderen op dat vlak….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *